ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ - Ο ΜΟΝΟΜΑΧΟΣ ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ (73 π.Χ. – 71 π.Χ.)

Ο Σπάρτακος ήταν μονομάχος θρακικής καταγωγής, που ηγήθηκε μεγάλης επανάστασης δούλων και άλλων κοινωνικώς καταπιεσμένων ατόμων εναντίον των Ρωμαίων. Σχεδόν όλες οι γνώσεις μας για τον Σπάρτακο περιορίζονται στα γεγονότα της επανάστασης που ηγήθηκε (73 π.Χ. – 71 π.Χ.), γνωστής και ως Επανάσταση του Σπάρτακου ή Επανάσταση των Μονομάχων.

Η επανάσταση του Σπάρτακου είναι μία από τις μεγαλύτερες και μαζικότερες της αρχαιότητας.





Οι Ρωμαίοι σταύρωσαν 6 χιλιάδες απ΄ τους επαναστατημένους σκλάβους. Άγνωστα παρασκήνια από τη μάχη με την πανίσχυρη Ρώμη...

Το 73 π.Χ. εβδομήντα οχτώ μονομάχοι, οπλισμένοι με σούβλες και μαχαίρια που βρήκαν στην κουζίνα, απέδρασαν από τη σχολή μονομάχων στην Καπύη. Ανάμεσά τους ήταν και ο θρυλικός Σπάρτακος, ο σκλάβος που οδήγησε χιλιάδες άντρες εναντίον των Ρωμαίων και παραλίγο να του τους ανατρέψει. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πλούταρχο, ο Σπάρτακος γεννήθηκε στη Θράκη. Ελάχιστες πληροφορίες για τη ζωή του, πριν από την επανάσταση των σκλάβων, είναι γνωστές. Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι υπηρέτησε στον ρωμαϊκό στρατό, απ’ όπου λιποτάκτησε, συνελήφθη και πουλήθηκε ως δούλος. Τον αγόρασε ο εκπαιδευτής μονομάχων Γναίος Λέντουλος Βατιάτος, που διατηρούσε σχολή στην πόλη Καπύη. Το 73 π.Χ. ο Σπάρτακος και δεκάδες άλλοι μονομάχοι σκότωσαν τον αφέντη τους και απέδρασαν από τη σχολή, κυνηγώντας την ελευθερία τους. Εγκαταστάθηκαν στις πλαγιές του Βεζούβιου, όπου εξέλεξαν τον Σπάρτακο αρχηγό τους. Ο Πλούταρχος έγραψε πως ο Σπάρτακος ξεχώριζε απ’ όλους τους υπόλοιπους σκλάβους. «Δεν είχε μόνο δύναμη και πνεύμα, αλλά ήταν έξυπνος και καλλιεργημένος, πολύ περισσότερο απ’ ότι θα περίμενε κάποιος στην κατάστασή του. Έμοιαζε πολύ με Έλληνα, παρά με Θρακιώτη»...

Η μάχη με τα κλήματα 

Η απόδραση των σκλάβων αρχικά αντιμετωπίστηκε αδιάφορα από τους Ρωμαίους. Εκείνη την περίοδο πολεμούσαν σε δύο μέτωπα, στην Ισπανία και στον Πόντο και μια μικρή ομάδα άναρχων σκλάβων δεν αποτελούσε σοβαρή απειλή. Έστειλαν τον πραίτορα Γάιο Κλαύδιο Γλάβρο με 3 χιλιάδες άντρες, που δεν προέρχονταν από το μόνιμο ρωμαϊκό στρατό και είχαν λάβει στοιχειώδη εκπαίδευση. Ο Γλάβρος στρατοπέδευσε στους πρόποδες του Βεζούβιου, επιδιώκοντας να απομονώσει τους σκλάβους. Οι μονομάχοι όμως τους έτρεψαν σε φυγή, με ένα ιδιοφυές κόλπο. Έφτιαξαν σχοινιά με κλήματα, κατέβηκαν την πλαγιά του Βεζούβιου, χωρίς να τους πάρουν είδηση οι εχθροί και επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στους Ρωμαίους, από την αφύλαχτη πλευρά τους. Η πρώτη μάχη έληξε με την θριαμβευτική νίκη των μονομάχων. 

Η εκδίκηση των σκλάβων 

Οι δυνάμεις των μονομάχων αυξάνονταν συνεχώς με σκλάβους που απέδρασαν απ’ τους αφέντες τους και φτωχούς, που άκουσαν ότι ο Σπάρτακος μοίραζε σε ίσα μερίδια τη λεία και ήλπιζαν να βγάλουν χρήματα. Αντιμετώπισαν με ευκολία τον δεύτερο στρατό που έστειλε εναντίον τους η Ρώμη, με επικεφαλής τον πραίτορα Πόπλιο Βαρίνιο. Παρασυρμένοι από τις συνεχείς επιτυχίες, οι μονομάχοι εξαπέλυσαν επιθέσεις εναντίον ρωμαϊκών πόλεων. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γάιο Ανναίο Ιούλιο Φλώρο, ο στρατός των σκλάβων κατέστρεψε και λεηλάτησε πολλές πόλεις στη νότια Ιταλία. Με τα πλούτη που συγκέντρωσαν, πρόσθεσαν στις δυνάμεις τους και ιππικό. Όμως η δύναμη και η επιτυχίες έσπειραν τη διχόνοια στο στρατόπεδο των σκλάβων. Ο Σπάρτακος και ο υπαρχηγός του, Κρίξος, διαφώνησαν και χωρίστηκαν. Ο Κρίξος παρέμεινε στα νότια της Ιταλίας με μερικούς χιλιάδες άντρες, ενώ ο Σπάρτακος κινήθηκε βόρεια προς τις Άλπεις, με τον τον υπόλοιπο στρατό. Οι Ρωμαίοι έδρασαν αστραπιαία. Έστειλαν δύο διαφορετικούς στρατούς, με επικεφαλής τους ύπατους Γέλλιο Ποπλικόλα και Λέντουλο Κλαυδιάνο. Ο Ποπλικόλα κατευθύνθηκε κατευθείαν προς τον νότο και συνάντησε τον στρατό του Κρίξου, τον οποίο και αποδεκάτισε. Ο Κρίξος πέθανε και ο νικητής Ποπλικόλας πήρε στο κατόπι τον Σπάρτακο, τον οποίο πλησίαζε και ο Κλαυδιάνος, από τον βορρά...

Ο Σπάρτακος περικυκλώθηκε από τους Ρωμαίους, αλλά κατάφερε να επικρατήσει. Οι άντρες του, αν και λιγότεροι σε αριθμό, πολέμησαν με τρομαχτική γενναιότητα, γιατί γνώριζαν ότι τους περίμενε μαρτυρικός θάνατος αν έχαναν. Οι ιστορικοί Φλώρος και Αππιανός έγραψαν πως ο Σπάρτακος θυσίασε 300 Ρωμαίους στρατιώτες για να τιμήσει τον Κρίξο. Όσοι απ’ τους αιχμαλώτους γλίτωσαν τη σφαγή, διατάχθηκαν να εμφανιστούν ως μονομάχοι και να πολεμήσουν μπροστά στο στρατό των σκλάβων. Ήταν η πιο ταιριαστή εκδίκηση. 

Η προδοσία των πειρατών και ο Μάρκος Κράσσος 

Δύο χρόνια μετά την απόδραση των σκλάβων, η Ρώμη αντιλήφθηκε πόσο επικίνδυνοι ήταν. Αναγκαστικά ανέθεσε την εξόντωσή τους σε έναν πραγματικό στρατηγό. Το όνομά του ήταν Μάρκος Κράσσος και εκτός από ιδιοφυής στρατιωτικός, ήταν και ένας από τους πλουσιότερους άντρες στη Ρώμη. Δημιουργησε μια τεράστια περιουσία με εκβιασμούς και λαφυραγωγία. Όταν ο υπαρχηγός του παράκουσε τις διαταγές του, ο Κράσσος επέβαλε μια φοβερά σκληρή τιμωρία στα στρατεύματά του, τον λεγόμενο δεκατισμό. Επιλεγόταν τυχαία ένας αριθμός στρατιωτών, οι οποίοι ξυλοκοπούνταν σχεδόν μέχρι θανάτου απ’ τους συντρόφους τους. Οι Ρωμαίοι φοβούνταν τον αρχηγό τους περισσότερο από τους αντιπάλους τους. Όσο ο Κράσσος ετοίμαζε τον στρατό του, ο Σπάρτακος και οι άντρες του προσπαθούσαν να βρουν διέξοδο από την Ιταλία. Αρχικά σκόπευαν να διασχίσουν τις Άλπεις, αλλά την τελευταία στιγμή άλλαξαν πορεία και κατευθύνθηκαν νότια. Σταμάτησαν στα στενά της Μεσσήνης, όπου ζήτησαν τη βοήθεια πειρατών για να περάσουν απέναντι στη Σικελία. Οι πειρατές όμως τους πρόδωσαν και δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Ο στρατός των σκλάβων ήταν εγκλωβισμένος και το μόνο που τους απέμενε ήταν να αντιμετωπίσουν τον παντοδύναμο Μάρκο Κράσσο...

Το τείχος και η θανατηφόρα αυτοπεποίθηση 

Ο Κράσσος διέταξε να χτιστεί ένα ξύλινο τείχος μήκους 60 χιλιομέτρων από το Ιόνιο πέλαγος μέχρι την Τυρρηνική θάλασσα, για να αποκόψει τους σκλάβους από την υπόλοιπη Ιταλία. Σχεδίαζε να τους πολιορκήσει, μέχρι να εξαντληθούν απ’ την πείνα. Επιχείρησε μια πρώτη επίθεση, που έληξε θριαμβευτικά για τον ίδιο. Ο Σπάρτακος έχασε χιλιάδες άντρες και αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή ήττα του στρατού του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Αππιανό, ο Σπάρτακος σταύρωσε έναν Ρωμαίο λεγεωνάριο για να δείξει στους υπόλοιπους ποια τύχη τους περίμενε αν κέρδιζαν οι Ρωμαίοι. Το σχέδιο του Κράσσου έδειχνε ότι θα πετύχαινε, αλλά η Ρώμη ήθελε να δει γρήγορα αποτελέσματα και τον διέταξε να επιτεθεί ξανά. Η δεύτερη βιαστική επίθεση του Κράσσου δεν πήγε καλά. Η νίκη των σκλάβων τους γέμισε αυτοπεποίθηση και σύμφωνα με τον Πλούταρχο, οδήγησε στην καταστροφή τους. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, έψαχναν μανιωδώς ένα δρόμο διαφυγής, αλλά μετά τη νίκη, αποφάσισαν να τον αντιμετωπίσουν κατά μέτωπο. Ο Σπάρτακος διαφωνούσε, αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει.

Η τελική μάχη 

Η τελική μάχη έλαβε χώρα των Απρίλιο του 71 π.Χ. Το σχέδιο του Σπάρτακου προέβλεπε δύο διαφορετικές επιθέσεις: το ιππικό θα αντιμετώπιζε τους τοξότες και τους καταπέλτες των Ρωμαίων, ενώ το πεζικό με επικεφαλής τον ίδιο θα στρεφόταν εναντίον του Κράσσου. Ο Πλούταρχος έγραψε ότι πριν από τη μάχη, ο Σπάρτακος σκότωσε το άλογό του, μπροστά στους άντρες του. «Αν κερδίσουμε τη μάχη», τους είπε, «θα πάρω τα υπέροχα άλογα του εχθρού. Αν χάσουμε, δεν θα χρειάζομαι άλογο». Ο στρατός των σκλάβων εξοντώθηκε. Ήταν άριστοι μονομάχοι, αλλά απέναντί τους είχαν επαγγελματίες στρατιώτες με πειθαρχημένους αξιωματικούς, που πολεμούσαν βάσει τη στρατηγική και όχι τους αυτοσχεδιασμούς. Το σώμα του Σπάρτακου δεν βρέθηκε ποτέ και για παραδειγματισμό, οι Ρωμαίοι σταύρωσαν 6 χιλιάδες σκλάβους κατά μήκος της Αππίας οδού. Ο Κράσσος δεν καμάρωνε ιδιαίτερα για τη νίκη εναντίον των σκλάβων, αλλά ήξερε πως λύτρωσε την κατατρομαγμένη Ρώμη. Γεμάτος αλαζονεία ετοιμαζόταν για ένα αληθινό πόλεμο εναντίον των Πάρθων. Αυτοί όμως είχαν κανονικο στρατό, όπως θα διαπίστωνε λίγο πριν να τον αποκεφαλίσουν...

Πηγή: mixanitouxronou.gr, wikipedia

Read more »

ΚΑΡΛΟΜΑΓΝΟΣ Ή ΚΑΡΟΛΟΣ Α' Ο ΜΕΓΑΣ (742 μ.Χ. - 814 μ.Χ.)

Όνομα: Καρλομάγνος ή Κάρολος ο Μέγας

Ημερομηνία γέννησης: 2 Απριλίου 742

Ημερομηνία θανάτου: 28 Ιανουαρίου 814

Αιτία θανάτου: Αρρώστεια





Ο βασιλιάς που ένωσε και εκχριστιάνισε τη Δυτική Ευρώπη!

Ο βασιλιάς Κάρολος ο Μέγας (Carolus Magnus) κυβέρνησε το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης από το 768-814 ως ηγεμόνας των Φράγκων. 

Ανέλαβε την ιερή αποστολή να ενώσει τα γερμανικά φύλα σε ένα βασίλειο, μεταστρέφοντας τους υπηκόους του στον χριστιανισμό. 

Στρατιωτική μεγαλοφυΐα και ικανότατος μονάρχης, θα περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του στη μάχη, ενώ για την επίτευξη των σκοπών του ο πάπας Λέων Γ' θα τον έχριζε αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

Και βέβαια στα χρόνια της βασιλείας του θα ενθάρρυνε έμπρακτα την ανάκαμψη των γραμμάτων και των τεχνών εγκαινιάζοντας μια περίοδο που θα έμενε γνωστή ως Καρολίγγεια Αναγέννηση. 

Όταν πέθανε, το 814, η αυτοκρατορία του Καρλομάγνου περιελάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης, έχοντας διασφαλίσει ταυτόχρονα την επιβίωση της χριστιανικής παράδοσης στη Δύση. 

Για τον ρόλο του αυτό, ο Καρλομάγνος αναφέρεται συχνά ως ο «πατέρας» της Ευρώπης, την ίδια στιγμή που είναι αναμφίβολα από τις κορυφαίες μεσαιωνικές προσωπικότητες...

Πρώτα χρόνια

Ο Καρλομάγνος γεννιέται γύρω στα 742 ως ο μεγαλύτερος γιος της Βερτράδης και του Πιπίνου του Βραχύ, ο οποίος και θα γινόταν βασιλιάς των Φράγκων το 751, όταν ο Καρμομάγνος ήταν 10 ετών. Ο τόπος της γέννησής του δεν είναι γνωστός, με τους ιστορικούς να εικάζουν ωστόσο μεταξύ Λιέγης (σημερινό Βέλγιο) και Άαχεν (σημερινή Γερμανία). 

Ομοίως, πολύ λίγα είναι γνωστά για τα παιδικά χρόνια του μελλοντικού ηγεμόνα αλλά και την εκπαίδευσή του, παρά το γεγονός ότι ως ενήλικος διέθετε ταλέντο στην εκμάθηση ξένων γλωσσών: μιλούσε λατινικά και καταλάβαινε ελληνικά, ανάμεσα σε άλλες γλώσσες. 


Μετά τον θάνατο του Πιπίνου το 768, το βασίλειο των Φράγκων μοιράστηκε στον Καρλομάγνο και τον μικρότερο αδερφό του Καρλομάνο (751-771), με τις σχέσεις των δύο αδελφών να χαρακτηρίζονται γενικά τεταμένες. Ο πρόωρος θάνατος του Καρλομάνου ωστόσο το 771 θα άφηνε αδιαφιλονίκητο μονάρχη του ενωμένου πλέον βασιλείου τον Καρλομάγνο...

Επέκταση των εδαφών του βασιλείου του

Αφού στέφθηκε βασιλιάς όλων των Φράγκων, ο Καρλομάγνος έβαλε αρχικά στο στόχαστρο τους Λαμβαρδούς (σημερινή βόρεια Ιταλία), καταλαμβάνοντας άμεσα τη Λομβαρδία και ενώνοντας το μικρό βασίλειο με το φραγκικό στέμμα. 

Σειρά έχουν κατόπιν μια σειρά από γερμανικά φύλα της ευρύτερης περιοχής, με τον ίδιο να συμμετέχει πάντα στη μάχη. Καταλαμβάνει τη σημερινή Αυστρία, Ουγγαρία και Βαυαρία, μεταξύ άλλων, εγκαθιδρύοντας ολοένα και βαθύτερα την ηγεμονία του.

Τότε ήταν που θα ξεκινούσε την αιματοβαμμένη εκστρατεία κατά της Σαξονίας, πολεμική περιπέτεια που θα κρατούσε μάλιστα 30 χρόνια. Οι Σάξονες, ένα παγανιστικό γερμανικό φύλο, έφεραν σθεναρή αντίσταση στον βασιλιά, ενώ στις 18 και πλέον μάχες που θα λάμβαναν χώρα ο Καρλομάγνος θα κέρδιζε τη φήμη του ανηλεή. 

Το 782, για παράδειγμα, διέταξε τη σφαγή 4.500 Σαξόνων προς παραδειγματισμό, ενώ όταν κατέκτησε τελικά το βασίλειο ανάγκασε τους υπηκόους του να εκχριστιανιστούν διακηρύσσοντας ότι όποιος δεν θα βαπτιζόταν, θα θανατωνόταν επιτόπου. Το μεγάλο του όνειρο, να κυριεύσει τη Σαξονία, ήταν πλέον γεγονός, με τον ίδιο να έχει επεκτείνει το βασίλειο των Φράγκων πολύ πέρα από τον Ρήνο, τις Άλπεις και τα Πυρηναία, δημιουργώντας μια πρώτη ισχυρή μορφή ευρωπαϊκής ενότητας: το είδος της αυτοκρατορίας που οι σύγχρονοί του χαιρέτισαν ως αναβίωση της αρχαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.


Όσο για τον ιεραποστολικό του ρόλο, αυτός εκτελέστηκε συχνά με βίαιες μεθόδους και αιματηρή τιμωρία σε όσους δεν τηρούσαν τον χριστιανικό νόμο ή συνέχιζαν να συμμετέχουν σε ειδωλολατρικές πρακτικές.

Οικογένεια

Στην προσωπική του ζωή, ο Καρλομάγνος διέθετε πλήθος γυναικών και ερωμένων, οι οποίες του χάρισαν γύρω στα 18 παιδιά. Στοργικός πατέρας, ενθάρρυνε την καλή εκπαίδευση των παιδιών του, την ίδια ώρα που η αγάπη του για τις κόρες του ήταν τέτοια που απαγόρευε τον γάμο τους όσο αυτός ήταν ακόμα εν ζωή! 


Ο προσωπικός του βιογράφος Εγινάρδος, άνθρωπος των φραγκικών γραμμάτων, τον απαθανατίζει στη βιογραφία του «Vita Karoli Magni» (Η Ζωή του Καρόλου του Μέγα) ως άνθρωπο με επιβλητικό παρουσιαστικό και σιδερένια θέληση. Ο Καρλομάγνος ήταν ταυτόχρονα και ιδιαίτερα ενεργητικός άνθρωπος, απολαμβάνοντας το κυνήγι, την ιππασία και το κολύμπι...

Αυτοκράτορας της Ρώμης

Ως ένθερμος υποστηρικτής της χριστιανοσύνης, ο Καρλομάγνος έφερνε συνεχώς νέα εδάφη και πλούτο στην ηγεσία της εκκλησίας, την ίδια ώρα που προστάτευε τον εκάστοτε πάπα. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να αναγνωριστεί η συνεισφορά του στον χριστιανικό κόσμο, αλλά και να ενδυναμωθούν οι σχέσεις του βασιλείου του με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ο πάπας Λέων Γ' θα τον έχριζε αυτοκράτορα των Ρωμαίων στις 25 Δεκεμβρίου 800, ανήμερα των Χριστουγέννων, στη βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. 

Ως αυτοκράτορας λοιπόν, ο Καρλομάγνος θα αποδεικνυόταν προικισμένος διπλωμάτης και ικανότατος κυβερνήτης της τεράστιας έκτασης που διοικούσε. Εισήγαγε γενναίες και εκτεταμένες οικονομικές (όπως τη δραστική αλλαγή του νομίσματος της χώρας του), διοικητικές και δικαστικές μεταρρυθμίσεις στο βασίλειό του, την ίδια στιγμή που προώθησε ενεργά την εκπαίδευση και την έρευνα, κάνοντας τους ιστορικούς να μιλούν σήμερα για την Καρολίγγεια Επανάσταση του πνεύματος και του πολιτισμού καταμεσής του Μεσαίωνα!

Αν και ο όρος είναι ενδεχομένως υπερβολικός, ο ζήλος με τον οποίο περιέβαλε ο Καρλομάγνος τις τέχνες και τα γράμματα δεν είχε όμοιό του σε όλη τη σκοτεινή εποχή του Μεσαίωνα. Ο ίδιος κυβερνούσε το βασίλειό του από μια σειρά πόλεων, χτίζοντας συνεχώς παλάτια και κέντρα μάθησης. Τον περισσότερο καιρό του τον περνούσε βέβαια στο Άαχεν, με το παλάτι του εκεί να φιλοξενεί σχολείο, για το οποίο είχε μάλιστα συγκεντρώσει τα μεγαλύτερα πνεύματα της εποχής. Αλλά και ο ίδιος ήταν διψασμένος συνεχώς για γνώση και δεν σταμάτησε ποτέ του να μαθαίνει, 

παρότι δεν είχε λάβει ποτέ του συστηματική μόρφωση. Κατάφερε ωστόσο να μάθει λατινικά και κάποια ελληνικά, ενώ μελέτησε Ιστορία, θεολογικές γραφές και απέκτησε στοιχειώδεις γνώσεις μαθηματικών και αστρονομίας.

Θάνατος και διαδοχή

Σύμφωνα με τον βιογράφο του, ο Καρλομάγνος ήταν ακμαίος και σε καλή κατάσταση μέχρι και τα 4 τελευταία χρόνια της ζωής του, όταν και θα ταλαιπωρούταν πια από υψηλό πυρετό. Αρνιόταν μάλιστα να υπακούσει στις συμβουλές των βασιλικών γιατρών για αυστηρή δίαιτα, ακολουθώντας τη δική του θεραπευτική προσέγγιση. 

Το 813, στέφει τον γιο του Λουδοβίκο (τον λεγόμενο Ευσεβή) ως συν-αυτοκράτορα, ενώ λίγους μήνες μετά, τον Ιανουάριο του 1814, εγκαταλείπει τα εγκόσμια, έπειτα από 40 και πλέον χρόνια στο τιμόνι του τεράστιου βασιλείου του, το οποίο περιλάμβανε πια το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης. Ενταφιάζεται στον καθεδρικό ναό της αγαπημένης του πόλης, του Άαχεν. 

Στις δεκαετίες που θα ακολουθούσαν, η αυτοκρατορία του μοιράστηκε στους διαδόχους του, ενώ μέχρι τα τέλη του 9ου αιώνα δεν θα απέμεινε τίποτα πια από την ένδοξη εποχή της βασιλείας του Καρλομάγνου. Αν και η αυτοκρατορία του επέζησε μόνο μια γενιά, συνέβαλε αποφασιστικά στην ανασύνθεση της Δυτικής Ευρώπης, η οποία και είχε τεμαχιστεί από το τέλος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δημιουργώντας τους παράγοντες μιας κοινής διανοητικής, θρησκευτικής και πολιτικής κληρονομιάς, στην οποία πολλοί ιστορικοί θα αναγνωρίσουν αργότερα την έννοια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Παρόλα αυτά, ο ίδιος θα γινόταν θρυλική μορφή που διέθετε στη λαϊκή συνείδηση μυθικές ικανότητες, η οποία μάλιστα θα έμενε αναλλοίωτη σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα: ένας βασιλιάς δηλαδή ανίκητος στον πόλεμο, αναμορφωτής της -ανύπαρκτης έως τότε- δικαιοσύνης, γενναιόδωρος προς τους φτωχούς και τους ταπεινούς και τρομερός για τους εχθρούς του και τους καταπιεστές των αδυνάτων. 


Το 1165 θα ερχόταν και η αγιοποίησή του, κυρίως για πολιτικούς λόγους. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία βέβαια δεν τον αναγνωρίζει σήμερα ως άγιο...

Δείτε επίσης: ΓΚΡΙΓΚΟΡΙ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ - Ο ΣΑΤΑΝΙΚΟΣ ΡΑΣΟΦΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ

Πηγή: newsbeast.gr

Read more »